…a wraz z jesienią zaczęły się studia. Mówią - byle przeżyć pierwszy rok… ale nie każdy wspomina co jest później… Otóż na drugim roku jest jeszcze gorzej wbrew pozorom, bo pojawiają się przedmioty mogące “wywalić” studenta bez najmniejszego problemu. Ale trzeba przyznać, że wykładowcy inaczej jednak podchodzą już do studenta, bo nie jest on już kimś, kogo trzeba wyrzucić… może nie w tak dużym stopniu

Ale jesień to nie tylko początek nauki. To także koniec lata… Coraz chłodniej, bardziej deszczowo i ciemno… Szaruga za oknem to już praktycznie codzienność. Godzina 6.30 to jeszcze noc, tak samo jak 18… Od jakiegoś czasu mżawka przez całe dnie, niewiele słońca… Daje to człowiekowi w kość - a przynajmniej mi, bo osobiście preferuję ciepło, słoneczko, jednym słowem lato. Mniej słońca - mniej witaminki D a co za tym idzie większa podatność na depresje, przygnębienie…

Szarość i marazm pogodowy przekłada się, razem z początkiem roku akademickiego, na ogromny ruch i tłok w środkach komunikacji miejskiej. Pogoda nie zachęca do pieszych wycieczek na uczelnie, czy choćby rowerowych gdziekolwiek. A to powoduje, że dojechać w całości do celu to czasem nie mały wyczyn. Co przystanek to ktoś próbuje, często z powodzeniem, wcisnąć się w, i tak już zapchany, autobus czy tramwaj. Kiedyś słyszałem o akcji “jedziesz autem do pracy - weź kogoś ze sobą”. Akcja szlachetna i jakże pozytywna. Zmniejszyłoby to ilość aut na ulicach, korki, ruch w autobusach. Wolę czasem, mimo kiepskiej pogody, przejść do następnego przystanku na piechotę niż cisnąć się w autobusie… Z jednej strony wina administracji MPK a z drugiej ludzi, którzy koniecznie MUSZĄ być w dokładnie TYM autobusie. Nie ważne, że jadą na zakupy, czy do znajomego na kawkę… Nie ważne, że niektórzy się spieszą na wykład czy do pracy… Autobusów jest za mało, tak jak i tramwajów.

To tak kwestią wstępu Mam nadzieję pisać częściej w związku z długimi wieczorami… Nie wykluczone, że czasem przy świetle świec (eh te remonty…)