Mgła słała się po mieście. Światło latarni niemrawo przebijało się przez nią. Siedzieli na ławce w parku. Uwielbiali spacerować nocą po mieście, było wtedy takie niezwykłe. Choć dni były szare i pełne stresu, o tyle noce przynosiły upragnione ukojenie. Wtuleni w siebie nie czuli chłodu nocy. Park wyglądał wyjątkowo przepięknie. Ścieżki, fontanny i, sławna na całe miasto, kopuła miały niezwykły urok. Skąpo oświetlane ciepłym pomarańczowym światłem latarni jakby ożywały. Za dnia szare, wyblakłe, teraz stawały się czymś niezwykłym. Cisza… Czasem cisza wyraża więcej niż tysiąc słów. Tak też było w tym wypadku. Nie potrzebowali słów, doskonale się rozumieli bez nich. Przytuliła go mocniej, jakby nie wierząc w realność chwili. Zdawało się to zbyt piękne, a jednak było prawdziwe. Trwając w tej niezwykłej chwili szepnął jej cicho do ucha “kocham cie”, odpowiedziała mu tym samym i wtuliła się bez pamięci…